Estercolaria

Teño que apuntar para non esquecer, e faise moi longo para explicalo no twitter. Cine, España, últimos anos do franquismo, período 1969-1973 cun xiro do réxime a un ultraconservadurismo que se aplica á censura no cinema, esténdense as ‘dobles versións’ (dúas versións dun mesmo filme, un enteiro e outro censurando todo o impúdico e o que atente aos valores da Nación, a versión censurada era para consumo interior, e a outra para exhibir no estranxeiro). Ata aí o contexto.

Pois é aquí que hai, no 1971, un filme de Rafael Moreno Alba chamado Las Melancólicas, un filme non precisamente de calidade que vai dun psiquiátrico femenino no séc. XIX. Conflito: na rodaxe hai espidos. Bastantes. Que fan no departamento estatal de cinema? Pois facer a doble versión: un filme cos espidos para mandar a USA, Canadá e Francia, e outro con todos os espidos desaparecidos (coma a pitada ao himno de España na TVE na final da Copa de El-Rey).

Agora: a desaparecida compostelana Sala Yago adquire unha copia do filme para a súa exhibición, poñamos que un 15 de maio, por exemplo. Todo normal.

Poñamos que o réxime, na súa torpeza, envía a varias salas do estado as copias non censuradas de Las Melancólicas. Entre elas a Sala Yago. Os asistentes, a pesar de ser o filme un pedrolo, quedan incriblemente satisfeitos coa proxección (recordemos que nesta época e nesta parte do mundo non se ensinaba máis alá do xeonllo: ver a varias tolas espidas e meneándose freneticamente era… cando menos impresionante).

Se a estrea foi o 15, o día 17 vai ao cine toda a comarca de Compostela e arredores. En masa. Ala.

O día 18 flétanse autobuses dende toda GZ para ir á Sala Yago de Compostela ver o filme.

En días consecutivos comeza a vir xente de Zamora, Asturias (máis alá do telón de grelos, vaia). Os xornais fanse eco de que Compostela sofre unha chegada de ‘pelegríns’ de proporcións históricas, ateigando a cidade. Todo por tetas.

E ata aí o conto. Non sei máis, hei mirar de informarme. Se algún de vós, picheleiro, ten entre 50-60 anos e se enterou de tal cousa, ou de fóra, ou coñece alguén, que me avise, que quero saber máis disto.

A media tarde convencín a un compañeiro, lector habitual de Chuza! pero sen participar da comunidade, para que se rexistrara na páxina, e mentres el realizaba o rexistro, rastrexei un anaco uns cantos xornais para poñerlle en bandexa unha nova que puidera chuzar, e así desvirgarse e expoñerse ás ducias de trolls e talibáns que habitamos a rede social.
Basta que non andes mirando polas cousas para que che aparezan diante dos fuciños: en La Vanguardia atopei un artigo sobre un movemento urbano en Barcelona formado por ambientalistas.

“Plantan flores en las alcantarillas para pedir más espacios verdes”

Do sábado 4 ao domingo 5 de abril (hai nada, vaia), os barceloneses espertan cunha sorpresa especial: as tapas dalgunhas alcantarillas deslocadas e no seu lugar agroman prantas; o mesmo se repite noutros edículos da cidade e en contedores de lixo. Así de primeiras xa é chocante a contradición estética que hai entre os sumidoiros e as rosas e crisantemos, pero o efecto é moi colorido e chama a atención, que para o caso, é o que interesa.

A xentiña que responde pola “naturalización” de Barcelona é un grupo popular denominado SubCity, e non é a súa primeira actuación. No blogue da campaña, a modo de manifesto, preséntanse os obxectivos da campaña e o concepto da intervención: simplificando moito, é unha protesta pola carencia de espazos verdes na cidade; pero profundizando, entenden os espazos verdes non dende unha perspectiva urbanística, senón social, a burocracia non entende da relación que crea a xente cos parques e entre eles cos parques: non é unha obra arquitectónica, é un lugar no que se vive (isto é moi significativo por ser unha crítica directa a eses parques urbanos deseñados por arquitectos de prestixio, que como o seu propio nome indica, son arquitectos, especializados en traballar estruturas, e a natureza para eles é subsidiaria e un simple complemento estético).

A que vén que saian prantas dos sumidoiros? O concepto da campaña é que a natureza existe nas nosas terras, e dado que as cidades se constrúen sobre elas, non permiten o crecemento da mesma.

Realmente non é ningunha novidade este conto de reivindicar a natureza, sobre todo nas vilas e cidades, a tendencia é a transmitir un respeto pola natureza, saen filmes, campañas institucionais e privadas, movementos sociais ambientalistas… (e o sentimento xeral que eu percibo é de conciencia ambiental, aínda que animaliños, hainos en todas partes); pero si é interesante o que hai aquí de defensa local, con poucas mans, con ideas orixinais, e incluso cun sentido moi estético. Se cada un barre diante da porta da súa casa, a cidade estará limpa, como se dicía antes por aí.

Falando de animaliños, colo tres comentarios que lin na mesma nova de La Vanguardia na que me enterei do tema: “Aunque creo que la iniciativa es de lo mas loable y bienintencionada, de properar seria un problema para la seguridad y funcionamiento del alcantarillado.“, “Muy bonito pero, cuando llueva y se inunden las calles porque las alcantarillas están llenas de flores y tierra, ¿qué?” e “Quina parida!“. Cada certo tempo, sorpréndome coma o primeiro día lendo comentarios que escribe a xente ao longo das internetes, e na miña cabeza non consigo comprender qué estraño virus se transmite a través do ADSL para que a xente perda o sentidiño de forma tan traxicómica.

E ben que digo debería, porque patrimonio.org é o derradeiro testemuño que nos deixa a Consellería de Cultura e Deporte antes de que chegue o dono da Feijoneta e tire con todo abaixo; se aínda foran espelidos deberan ver que é un traballo moi bo e convén/convenlles mantelo en pé.

O que é Patrimonio.org? Pois como se presentan eles mesmos: “a plataforma que reúne os recursos na Rede sobre patrimonio cultural galego. A web conta con información práctica e de actualidade, fotos, vídeos, lexislación, rutas e un buscador de elementos patrimoniais.”

A panacea. Porque como usuario podo acceder á catalogación dun número de bens que -esperemos- aumentará segundo se estabilice a páxina, coñecendo de cada un deles os seus valores históricos e artísticos, graos de protección e outros detalles. Todo dende unha ficha moi ben coidada esteticamente que se complementa con fotografías e unha localización no plano (Google Maps). Esta situación xeográfica é do máis útil que ao meu parecer pode ofrecer este invento, simplemente porque facilita o acceso aos bens, que se ben moitos deles son doados de atopar -caso das grandes cidades ou enclaves significativos coma o mosteiro de Armenteira ou os petróglifos de Campolameiro- hai outros que non están tan ben “comunicados” -por exemplo esta ponte de Bibei-; neste sentido vai a miña grande esperanza deste proxecto, como divulgador dos tesouros do noso país que non son tan coñecidos ou visitados.

Ademáis das fichas, o outro compoñente da web que máis chama a atención é a sección de rutas: propostas de diferentes percorridos por varias comarcas galegas para coñecer o máis significativo do seu patrimonio. Por exemplo: temos o percorrido “Do Deza ao Ulla“, que nos vai indicando dende a saída en Silleda, o camiño a seguir para topar con San Pedro de Ansemil, San Lourenzo de Carboeiro, o Pazo de Oca, e entre 1-3 paradas máis. Ademáis, estas rutas pódense descargar dende a web en formato *.pdf, ou para o GPS. O resultado que temos é un roteiro cultural que podemos preparar dende as nosas casas, complementándoo con outra información que atopamos na propia páxina, para un día de lecer cos amigos polo país adiante.

Ademáis, en patrimonio.org:

·Envío das imaxes da web coma se foran postais.

·Un buscador que permite localizar os elementos do noso patrimonio cultural atendendo a criterios diversos: área xeográfica, comarca e concello no que se atopan, tipo de ben, datación, estilo ou grao de protección.

·Unha sección de novas da Dirección Xeral de Patrimonio Cultural, así como unha axenda de actividades, e os avisos e convocatorias relacionadas co patrimonio cultural.

·Consulta da lexislación galega sobre patrimonio.

·Un apartado didáctico para escolares, que inclúe unidades de aprendizaxe para todos os niveis educativos, que son descargables da páxina, o que pode servir aos mestres para usalos nas súas actividades.

·Un formulario de contacto para a participación cidadá  e a denuncia para informar sobre accións contra o patrimonio.

O único malo que lle vexo é primeiro, a escaseza de patrimonio que leva catalogado -122 bens- que debería ser esaxeradamente maior, e segundo, que a sindicación RSS ás novas e avisos non funciona (ou polo menos eu non consigo suscribirme dende Google Reader) Solucionado!. Tanto unha coma outra cousa agardo que se amañen axiña.

Pódeseme culpar sen medo de facerlle publicidade descarada á páxina, pero non está de máis demostrar as cousas que entusiasman a un. É de todos sabido que o coñecemento e divulgación do patrimonio cultural neste país é un asunto que temos pendente, pero aquí temos esta ferramenta, a última bala da consellería do BNG, que debe erixirse como punto de referencia na rede para remediar ese mal. A boa xestión do noso patrimonio é un paso intermedio obrigado para a correcta conservación de todo o que herdamos do pasado e que nos marca como pobo.

Sigo a fedellar…

Achéganme este inetiquetable comunicado das hordas galegas en terras romanesas nestes duros momentos de sofrimento do país. Vía: Xacobe e Yorch.

Adiro tarde pero con máis folgos:

(# # # # #) La Coz pícase porque lle tocaron os cartiños e lle saíu competencia.

“Don Celidonio era suscritor do ABC La Voz de Galicia. Sempre resulta ben que na casa de un, se vexa riba da mesa o boletín de don Torcuato Santiago Rey Fernández Latorre, que é o periódico dos ricos e o que defende a Orde social e a integridade da Patria, para que se decate a xente de que un é persoa ben situada e que non ten nos miolos esas mouras vexigas que lles nacen a algúns e que se chaman ideas. Á parte de que, ABC La Voz de Galicia trae moitos santos ben bonitiños e moitas follas, e presta polo tanto moito servicio nunha casa onde se come ben.“

- Vicente Risco, O Porco de Pé, 1928.